Een ijzersterke thriller
Ik had nog nooit van John Verdon gehoord toen ik aan Laat de duivel rusten begon. Het derde boek in een serie van deze Amerikaanse auteur over de gepensioneerde rechercheur Dave Gurney. Boeken over seriemoordenaars zijn er in alle soorten en maten en het is niet altijd makkelijk om daar nog enige originaliteit in te vinden. Verdon heeft mij echter weten te verrassen en creëerde daarnaast met zijn hoofdpersoon een zeer interessante toevoeging aan het groeiende leger van rechercheurs die de thrillerwereld al rijk is. Hoewel John Verdon absoluut een geheel eigen stijl heeft, deed hij mij in zijn manier van vertellen heel erg denken aan Michael Connelly. Het tempo, de manier waarop het verhaal zich gaandeweg ontwikkeld. Met een soort rust en zelfvertrouwen die ik tot voor kort altijd als een karakteristieke eigenschap van Connelly zag.
John Verdon bezit die zeldzame klasse echter ook. Een openbaring. Waarom ontdekte ik deze auteur pas met zijn derde boek, terwijl nummer vier inmiddels ook al is verschenen? Laat de duivel rusten is spannend, zit uitstekend in elkaar, bevat af en toe de humor die een goede thriller nodig. Verdon weet de lezer ook herhaaldelijk op het verkeerde been te zetten. Niet alleen op de beslissende momenten binnen het verhaal, maar vooral in de aanloop naar belangrijke momenten. Hij laat de lezer steeds een beetje twijfelen aan de dingen die hij dacht te weten. Het zorgt ervoor dat je tijdens het lezen niet kan verslappen en je aandacht steeds bij het grotere plaatje moet houden.
Hoofdpersoon Dave Gurney is een verrijking voor de thrillerwereld. Een rechercheur van vlees en bloed. Een man met een sterk karakter, enorme vaardigheden maar ook met twijfels en onzekerheden. Niet de onfeilbare held die je vaak in thrillers ziet maar ook niet de getroebleerde speurder met een drankprobleem of psychische problemen. Een totaal gebrek aan clichés en daarmee bijna een verademing binnen dit genre.
Laat de duivel rusten is een ijzersterke thriller van een auteur die het verdiend om gelezen te worden.
Laat de duivel rusten
John Verdon
Uitgeverij De Boekerij
€ 19,95
Jarenlang las ik voornamelijk thrillers totdat ik in december 2001 besloot om eindelijk eens te beginnen aan de boeken van Tolkien. Ze waren net weer opnieuw uitgebracht door uitgeverij Het Spectrum in zwart/grijze uitvoeringen en hoewel ik mij ook de witte edities nog kon herinneren, had ik nooit eerder de behoefte gehad ze te lezen. Ik had niets met fantasy en ook de naam van Tolkien had geen magische klank voor mij. Waarom ik dan toch de kriebel had om aan De Hobbit te beginnen kan ik eerlijk gezegd niet meer voor de geest halen. Feit is echter dat er een compleet nieuwe wereld voor mij open ging en dat ik vanaf de eerste pagina’s verslaafd was aan het universum waarmee Tolkien mij liet kennismaken. De Hobbit staat nog altijd hoog in de top vijf van beste boeken die ik ooit heb gelezen en hoewel In de Ban van de Ring mij een stuk minder kon bekoren, was ik vastbesloten om meer fantasy te gaan lezen.
Heel 2002 en een groot deel van 2003 stond voor mij in het teken van dit voor mij nieuwe genre. De Boeken van de Zieners van Robin Hobb lieten mij werkelijk perplex staan, waarna De Kronieken van LonTobyn van David B. Coe aan de beurt kwamen. Duidelijk minder dan De Hobbit en Robin Hobb, maar goed genoeg om mij verder te laten spitten in de vruchtbare akkers van de fantasy. Ik ontdekte Terry Goodkind en las zeven delen van De Wetten van de Magie, om vervolgens terecht te komen bij De Kronieken van de Drenai van David Gemmell. Met ingehouden adem las ik de avonturen van Waylander, Druss de Bijlvechter, Skilgannon de Verdoemde en nog veel meer helden en schurken die moeiteloos uit de pen van de auteur leken te vloeien. Vervolgens was Raymond E. Feist aan de beurt die mij echter slechts zelden wist te bekoren, maar dankzij Tad Williams, C.S. Friedman, Juliet Marillier, Garth Nix en Elisabeth Haydon kwam ik al snel weer op het juiste spoor.
In de jaren daarna ontdekte ik nog heel veel uitstekende auteurs en mag ik de fantasy inmiddels met overtuiging mijn meest favoriete genre noemen. George R.R. Martin verbijsterde mij met zijn prachtige wereld, aansprekende personages en politieke intriges. David Eddings wist mij juist weer te raken met zijn eenvoud en vloeiende schrijfstijl terwijl Sara Douglass een speciaal plekje heeft in mijn lezershart dankzij de zeer verslavende Saga van Axis. Stan Nicholls wist mij met zijn boeken over de Orcs meerdere keren aan het lachen te krijgen terwijl Joe Abercrombie met zijn boeken over Logen Negenvinger bewees dat hij misschien wel de natuurlijke erfgenaam is van David Gemmell.
De Hobbit heeft mijn lezerswereld veertien jaar geleden behoorlijk op z’n kop gezet. Waar ik tot die tijd altijd dacht dat het bij dit soort boeken om slappe sprookjes ging en flauwe verhalen over elfen en draken, bleek het in werkelijkheid een zeer rijke voedingsbodem voor zeer spannende en uiterst originele verhalen te zijn. Compleet nieuwe werelden werden op zeer overtuigende wijze neergezet waarin de magische elementen doorgaans heel subtiel en uiterst geloofwaardig werden opgevoerd. Met Game Of Thrones heeft de fantasy inmiddels een zeer groot televisiepubliek weten te bereiken, maar ik kan iedereen garanderen dat - zoals wel vaker - de boeken nog veel beter zijn dan alles wat je op het (beeld)scherm te zien krijgt. Ik ben blij dat ik jaren geleden de stap heb genomen om te beginnen aan De Hobbit, want ik durf er niet aan te denken wat voor een prachtige boeken ik anders allemaal had gemist.
Eén van de allerbeste sportboeken ooit
Als Ajax-fan heb ik de carrière van Wim Kieft altijd gevolgd. Ik begreep goed dat hij vertrok toen bleek dat een jonge Marco van Basten en een gretige Johnny Bosman hem voorbij leken te streven. Hij vervolgde zijn voetballeven in Italië wat toentertijd niet zo makkelijk te volgen was. Er was nog geen Fox en op Studio Sport was nauwelijks aandacht (of geld) voor de buitenlandse competities. Jaren later werd Kieft een cultheld tijdens het EK in Duitsland en vergaf ik hem al snel de overstap naar Eindhoven.
Het boek Kieft is schokkend als je - zoals ik - niet wist dat Wim Kieft financieel helemaal aan de grond zat en zwaar verslaafd was aan drank en drugs. Zo rock 'n roll was Kieft namelijk niet, maar stille waters hebben duidelijk diepe gronden. Michael van Egmond beschrijft op integere en confronterende wijze de teloorgang van een geweldige spits, maar brengt ook de wederopstanding fraai in beeld. Kieft zal altijd moeten blijven knokken om zijn demonen op afstand te houden en geeft de lezer een zeer intieme blik op zijn leven tot op dit moment. Het verhaal is niet fraai en bij vlagen zelfs keihard. Ook het voetbal komt ruimschoots aan bod al is het na het lezen van dit boek al snel duidelijk dat Wim Kieft zijn eigen loopbaan niet zo heel bijzonder vind. Dat hij vanwege zijn eigen onzekerheid nooit echt van zijn avontuur in Italië heeft genoten. Dat hij een hekel had aan bepaalde voetballers, zoals Hans van Breukelen en Ruud Krol. Auteur en voetballer hebben het niet mooier gemaakt dan het is, maar juist in die absolute eerlijkheid ligt de pure schoonheid die Kieft op het voetbalveld zo bewonderde in spelers als Marco van Basten en Diego Maradonna. Het boek Kieft is één van de allerbeste sportboeken ooit geschreven en laat zien dat de wereld van een voetballer niet altijd over rozen gaat. Wim Kieft heeft altijd mijn sympathie gehad, omdat hij een fantastische spits was met een goede uitstraling. Geen kapsones, een man die zich niet boven de rest verheven voelde, alleen maar omdat hij aardig tegen een balletje kon trappen. Na het lezen van dit boek is hij alleen nog maar in mijn achting gestegen. Niet vanwege zijn verslavingen, maar wel omdat hij het allemaal heeft verteld en alleen zichzelf de schuld heeft gegeven.
Het maakt van Kieft een boek dat je gelezen moét hebben. Of je nou een fan bent of niet...
Kieft
Michel van Egmond
Uitgeverij VI Boeken
Prijs: 19,99
Roadtripje
Met een diepe zucht sloeg ik Paper Towns dicht. Omdat het zo spannend was? Ontroerend? Meeslepend?
Nee... omdat ik blij was dat ik het uit had!
Paper Towns is geen slecht boek, zeker niet. Het begin - of eigenlijk de eerste helft - is absoluut goed en uiterst vermakelijk. Daarna volgen echter vele pagina's waar je jezelf doorheen moet sleuren en moeite moet doen om het boek niet aan de kant te leggen. Pas tegen het eind begint het dan weer interessant te worden met een leuke roadtrip welke echter veel te snel voorbij gaat. Misschien wel het leukste deel van het verhaal, welke je al vanaf het begin ziet aankomen, krijgt in het boek te weinig ruimte. Ontzettend jammer, want het had van Paper Towns een klassieker kunnen maken terwijl het nu gewoon een middelmatig jeugdboek is. Het einde is ook een beetje een tegenvaller. Geen verrassingen, geen ontroering zoals in Een weeffout in onze sterren. Slechts de opluchting dat je het einde van het verhaal hebt weten te halen.
Paper Towns
John Green
Uitgeverij Lemniscaat
Prijs: € 18,95
Aangeraakt door het oorlogsgeweld
De wintergeest is een mooi uitgevoerde novelle van de Engelse thrillerauteur Kate Mosse, bekend van de lijvige bestsellers Het Verloren Labyrint en De Vergeten Tombe. Het is het verhaal van de jonge Freddie Watson die in de winter van 1928 door een verlaten gebied in Frankrijk reist. Al jaren wordt hij achtervolgd door de dood van zijn broer, die is omgekomen in de loopgraven van Vlaanderen. Nu heeft hij zelf de leeftijd bereikt waarop zijn broer stierf en is hij op de vlucht voor zijn verleden. Als hij in een sneeuwstorm terechtkomt, zoekt hij onderdak in een klein dorpje. Daar voelt Freddie zich aangetrokken tot een prachtige jonge vrouw, met wie hij zich voor het eerst weer gelukkig voelt. Maar als de volgende dag aanbreekt is de vrouw verdwenen. Freddie besluit naar haar op zoek te gaan in de bergen, langs paden die al eeuwen worden bewandeld door de dood, op plekken waar het verleden nog lang niet voorbij is.Vooral in de eerste honderd pagina’s van De wintergeest is er een lichte gelijkenis met Grijze Zielen van Philippe Claudel, dat zich ook afspeelde in het landelijke Frankrijk en waar ook de tragiek van de Eerste Wereldoorlog werd beschreven. Niet alleen het tijdsbeeld maar ook de kwetsbare karakters zorgen ervoor dat je soms aan het wonderschone meesterwerk van Claudel moet denken. Waarbij meteen gezegd moet worden dat Mosse het hoge niveau van de Franse meester niet weet te halen, maar zich ondanks dat voor haar novelle niet hoeft te schamen. Want hoewel De wintergeest afwijkt van haar normale werk is het zeker een geslaagde roman geworden. Het centrale thema in het boek is rouwverwerking, in eerste instantie in de vorm van het verdriet van Freddie Watson die de dood van zijn oudere broer George maar niet kan verwerken. Maar als hij in een klein Frans dorpje terecht komt, blijken er meer mensen te zijn die het verleden niet van zich af kunnen schudden.Op een mooie manier vertelt Kate Mosse een verhaal van twee mensen die zijn aangeraakt door het oorlogsgeweld. Na een ongeluk komt Watson terecht in het Franse dorpje Nulle, waar hij met hoge koorts het bed moet houden. Tijdens een dorpsfeest komt hij in contact met de beeldschone Fabrissa die een groot begrip toont voor zijn situatie en ervoor zorgt dat hij zijn gevoelens langzaam durft te accepteren. “Te overleven als anderen dat niet doen, dat vergt een bepaald soort moed”.Het verhaal krijgt ondersteuning van een groot aantal zwart/wit tekeningen van Brian Gallagher, die de sfeer van het boek goed weten weer te geven. Het maakt van De wintergeest een mooi geheel, een mengeling van een liefdesverhaal en een historische roman. Naar het einde toe vraagt het misschien wat veel van de verbeelding van de lezer, maar dat zijn de liefhebbers van de boeken van Kate Mosse waarschijnlijk wel gewend. Vreemd is wel dat op de achterkant van het boek gesproken wordt over Frederick Abraham, terwijl de achternaam van de hoofdpersoon toch echt Watson is. Maar ook dat valt in het niet bij de breekbare schoonheid van dit boek.
De Wintergeest
Kate Mosse
Uitgeverij Unieboek
Prijs: € 12,50
Fenomenaal
Ik ben absoluut geen liefhebber van boeken of films over zombies. Uiteraard heb ik in de loop der jaren een paar pogingen gedaan, maar het resultaat was iedere keer weer hetzelfde. Afhaken en mijzelf plechtig beloven het genre nooit meer een kans te geven.
Het meisje met alle gaven is een fenomenaal boek. Geweldig geschreven, onvergetelijke personages en een mooi, spannend en bij tijden zeer ontroerend verhaal. Het gaat over zombies. Hoe is het mogelijk dat ik er aan begonnen ben, maar wat kan je een gelukkig mens worden als je al je vooroordelen soms toch even aan de kant durft te schuiven. Het moet wel heel raar lopen als dit boek niet hét beste boek zal blijken te zijn dat ik dit jaar heb gelezen. Ondanks dat het een boek is over zombies, is het eigenlijk helemaal geen verhaal over zombies. Het meisje met alle gaven is een boek over overleven, over mededogen, liefde, angst voor het onbekende en het vechten voor je toekomst. In welke vorm dan ook. Hoofdpersoon Melanie is een iconisch meisje, werkelijk beeldschoon beschreven en tevens de kapstok waar het hele boek aan is opgehangen. Samen met het jonge meisje ontdek je de wereld zoals die is na een catastrofale gebeurtenis waarbij de wereld zoals wie die kennen volledig onderuit is gegaan.
Het verhaal dat je in dit boek krijgt voorgeschoteld is niet even in een paar zinnen samen te vatten. Ik kan iedereen die deze recensie leest maar één tip geven: ga het lezen! Geef je helemaal over aan dit geweldige verhaal en ontdek de ongekende schoonheid van Het meisje met alle gaven.
Ik heb er bijna geen woorden voor…..
Het meisje met alle gaven
M.R. Carey
Uitgeverij A.W. Bruna
Prijs: € 15,00
