Jo Nesbø: Bloed op sneeuw

Natte sneeuw

Toen ik aan Bloed op sneeuw begon had ik – met uitzondering van zijn jeugdboeken – nog niet eerder iets van Jo Nesbø gelezen. Zijn reeks over Harry Hole is nog onontgonnen terrein en dit dunne boekje leek mij wel een mooi moment om kennis te maken met zijn thrillers. Al jaren hoorde ik mensen in mijn vrienden- en kennissenkring over elkaar heen duikelen van bewondering en zag ik vrijwel uitsluitend lovende recensies voorbijkomen. Het werd dus tijd om zelf eens een oordeel te vormen. Ik was er klaar voor. Had er zin in. Een nieuwe held. Jo Nesbø. Na Bloed op sneeuw zou ik dan meteen aan zijn andere boeken kunnen beginnen.

Niet dus.

Ondanks het beperkte aantal pagina’s heb ik mij moeten dwingen om het einde te halen. Het was op sommige momenten een kwestie van wanhopig tegen de stroom in worstelen en meerdere keren heb ik overwogen om het maar gewoon op te geven. De schrijfstijl van Nesbø was prima, maar het verhaal zelf wist mij geen moment te pakken. Huurmoordenaar Olav bleek een man zonder inhoud. Hij was gespeend van iedere vorm van humor, had niets interessants te vertellen, maakte nergens ook maar een beetje indruk en kon het dunne verhaal van de auteur op geen enkele manier dragen. Een verhaal zonder ziel. Zonder inspiratie. Bloed op sneeuw bevat alleen maar woorden en zinnen maar geen samenhangend geheel. Het is natte sneeuw dat niet blijft liggen en waarmee je dus uiteindelijk weinig mee kan beginnen. Eigenlijk is het helemaal geen boek maar meer een concept voor wat misschien ooit een boek had kunnen worden. Als Nesbø zich de tijd had gegund om het op een goede manier uit te werken. 

Het einde van Bloed op sneeuw is vrij abrupt. Alsof de auteur er plotseling ook geen zin meer in had. Of is het de bedoeling dat er ooit nog eens een vervolg gaat komen? Het is alsof ik sneeuw op mijn rug voel smelten. Alleen het idee al. De plot zelf is heel doorzichtig en zie je al van verre aankomen. Ook in dat opzicht is er geen enkele verrassing. Daarnaast ontbreekt in het hele verhaal de spanning die je toch minimaal in een thriller mag verwachten. Op zich is huurmoordenaar Olav best wel een goed verzonnen personage, maar is de uitwerking uiterst bedroevend. Zeg maar gerust saai. Net zo saai als een landschap met sneeuw waar je op een afstand naar kijkt. Daar kunnen een paar bloedspetters helaas weinig aan veranderen.

Jammer genoeg moet je in de winkel voor Bloed op sneeuw de volledige hoofdprijs betalen. Mocht je nog twijfelen: trap er dan niet in. Leen het bij de bibliotheek als je het absoluut wilt lezen. Maar geloof mij nou maar dat je helemaal niets mist als je dit korte verhaal besluit over te slaan. 


Bloed op sneeuw
Joe Nesbø
Uitgeverij Cargo
Prijs: € 17,99

Jo Nesbø: De zoon

Veel discutabele momenten

Mijn vriendin is helemaal weg van de boeken van Jo Nesbø. Alle boeken met Harry Hole in de hoofdrol zijn stuk voor stuk verslonden en vooral De zoon – weliswaar een standalone – werd meteen na het lezen uitgeroepen tot favoriet. Mijn eerste kennismaking met Nesbø was eerder dit jaar toen ik Bloed op sneeuw besloot te lezen. Een tegenvaller. Of beter gezegd: ik vond er geen moer aan. Ik kreeg totaal geen gevoel bij het verhaal en de auteur. Was dit nou die grote Noorse schrijver waar veel van mijn boekenvrienden zo lyrisch over zijn? Volgens mijn vriendin was het geen echte Nesbø en moest ik De zoon gaan lezen. Hoewel ik het enige tijd kon uitstellen, moest ik er onlangs dan toch aan geloven. Onder stil protest, want ga maar eens hardop zeggen dat je eigenlijk geen zin hebt om te beginnen in een van de favoriete thrillers van je vriendin.

Eerlijk gezegd was Bloed op sneeuw niet mijn eerste boek van Nesbø. Ik had namelijk jaren geleden ook drie van zijn vier jeugdboeken gelezen over Dr. Proktor. Hilarisch! Schetenpoeder! Vooral het eerste deel was dolkomisch en hoewel ik veel ouder was dan de geadviseerde leeftijd kon ik de humor en manier van vertellen bijzonder waarderen. Thrillers zijn echter andere koek en na het beroerde “Bloed op sneeuw” zou De zoon mij over de streep moeten trekken richting het grote en snelgroeiende kamp van Nesbø fans. 

Nou….. niet dus. 

Qua verhaal deed het mij vanaf de eerste regels heel erg denken aan Leven of dood van Michael Robotham. Met name de hoofdpersoon. Met dat verschil dat het boek van Robotham mijns inziens veel beter in elkaar zat. Nou was Nesbø volgens mij wel iets eerder met verschijnen, dus op zich origineler. Maar toch. Op zich is De zoon een prima boek. Het verhaal leest heel makkelijk, de personages zijn allemaal goed uitgewerkt en met de spanning zit het over de hele linie ook wel goed. Niets mis mee dus, zou je zeggen. Mijn probleem was alleen dat het op bepaalde momenten allemaal wel heel erg ongeloofwaardig werd. Hoofdpersonage Sonny Lofthus is iemand die jarenlang heroïne gebruikt en dan in één keer besluit te stoppen. Je leest af en toe wel dat hij het daar moeilijk mee heeft, maar hij kan wel continue uit handen blijven van justitie, de meest zware misdadigers een stap voor blijven en al zijn plannen ten uitvoer brengen. Zijn ontsnapping uit de gevangenis was al een knap staaltje, maar in de rest van het verhaal begint hij bijna op superman te lijken. 

De schrijfstijl van Nesbø is echter geweldig, dat moet ik hem nageven. Je vliegt door het boek, vooral als je geen vraagtekens zet bij veel discutabele momenten. Ook het einde is wat vergezocht, maar past wel bij het totale verhaal. Vanwege zijn manier van vertellen en de uiterst sympathieke hoofdpersoon is het boek net een stapje beter dan de grijze middenmoot. Weer geen optimale kennismaking met Jo Nesbø. Een magere drie sterren, meer kan ik er niet van maken. Afgerond naar boven, vanwege mijn vriendin. Omdat ik op dat vlak uiteindelijk net zo vriendelijk ben als Sonny Lofthus. 

Volgens de Nesbø fans moet ik nu aan de Harry Hole reeks beginnen. Voorlopig zie ik er even geen gat meer in.


De zoon
Jo Nesbø
Uitgeverij Cargo
Prijs: € 15,00