Hans Dorrestijn: Het rimpel perspectief

ONDERHOUDENDE VERHALEN

Ik had nog nooit iets van Hans Dorrestijn gelezen. Ook nooit de behoefte gevoeld om daar enige verandering in te brengen. Het enige wat ik van hem wist was dat hij een notoire hondenhater is en gek op vogeltjes. Prima. Doe je niemand kwaad mee. Waarom dan nooit iets van hem lezen? Misschien dat wat chagrijnige hoofd? Uiteraard een hele slechte reden om de boeken van een auteur voor te negeren, maar zo werkt het soms nu eenmaal. Met de komst van Levi Weemoedt aan de tafel van Mathijs van Nieuwkerk – waarbij ik kennis mocht maken met diens vaak hilarische gedichten – mocht ook Dorrestijn onlangs aanschuiven. Hij las voor uit zijn nieuwe boek Het rimpel perspectief en wist bij mij een vrolijke snaar te raken. Sterker nog: net als bij het werk van Weemoedt moest ik voor de televisie erg hard lachen om zijn gedichten. Dat wat chagrijnige en depressieve hoofd bleek in staat tot zeer veel vrolijkheid. Met voor mij de aanschaf van Het rimpel perspectief als rechtstreeks vervolg.

Hoe overleef ik de oude dag? Dat is de ondertitel van het boek en Dorrestijn probeert daar in zijn boek de antwoorden op te geven. Hij kijkt wat neerslachtig terug op zijn leven en doet dat met een flinke dosis humor en zelfspot. Afgewisseld met een aantal gedichten steekt hij onder andere de loftrompet af over Harry Bannink, die hij ziet als een van de grootste componisten van deze tijd. Daar is – als je het boek leest – best wel wat voor te zeggen. Dorrestijn spaart zichzelf niet door regelmatig zijn drankzucht en mislukte relaties te benoemen, maar telkens als het té serieus dreigt te worden, komt hij weer met aan aantal originele kwinkslagen. Het zorgt voor mooie en onderhoudende verhalen met veel gemopper maar ook opvallend veel positieve wendingen. Op het eind van het boek besluit Dorrestijn met een opsomming van alle overleden vrienden en kennissen uit zijn leven. Althans, diegene die publiekelijk bekend (horen te) zijn. Sommige stonden heel dicht bij hem en een enkeling kwam niet verder dan een groet of een handdruk tijdens een receptie. De sombere lijst namen past perfect in het boek en zorgt voor misschien wel de meest rake observaties van Dorrestijn. 

Het rimpel perspectief leest als de trein waar Dorrestijn op bepaalde momenten van zijn leven misschien wel voor had willen springen. Het zorgt voor een glimlach en soms voor vertedering. Het laat je als lezer echter ook wel een beetje achter met het gevoel dat er iets meer in had gezeten. Misschien als Dorrestein het boek had geschreven ná de herontdekking door Nederland van de dichter Levi Weemoedt. Het maakt mij in ieder geval razend nieuwsgierig naar het volgende boek van de auteur. De lichte poëzie in het boek doet namelijk verlangen naar meer. 

Het rimpel perspectief
Hans Dorrestijn
Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
Prijs: € 19,99

Martine Bijl: Hindergroen

Hoog Libelle gehalte

Martine Bijl is leuk.

Altijd al gevonden. Die guitige glimlach, lieve ogen en die heerlijke, vaak licht ironische stem. Ik kan mij nog herinneren toen ik – werkelijk vele jaren geleden – voor het eerst hoorde dat ze iets had met Berend Boudewijn. De quizmaster. De bofkont. Wat moest ze nou weer met die vent? Een saaie flapdrol, maar blijkbaar een man met verborgen talenten, want hij wist toch maar mooi het hart van Martine Bijl te stelen. In mijn ogen is Martine een beetje de Nederlandse Meg Ryan, maar dan zonder facelift. Of in ieder geval zonder een mislukte poging daartoe en ik zou best wel eens samen met haar een hapje willen eten bij dat nog altijd wereldberoemde Katz’s Delicatessen in Manhattan. Martine is de laatste jaren wat minder op televisie, maar ik zal nooit zomaar door zappen als ik haar toevallig ergens zie. Niet dat ik ooit serieus naar Heel Holland Bakt heb gekeken, maar de reclames voor Hak staan wel in mijn geheugen gegrift. Met die mazzelpik van een meneer De Haan die regelmatig met haar het weiland in mocht duiken. 

Sinds kort ligt de verhalenbundel Hindergroen in de winkels. Het was de bedoeling dat het nieuwe en opgepoetste stukken zouden worden die Martine Bijl had geschreven voor het mij verder onbekende tijdschrift ZIN. Het project kwam stil te liggen toen ze in de herfst van 2015 werd getroffen door een hersenbloeding. Toen haar herstel enigszins vorm kreeg heeft ze de draad weer opgepakt en heeft ze er nog wat nieuws aan toegevoegd over de gezondheidsproblemen die ze heeft gehad. Over de hele linie genomen heeft het boek een vrij hoog Libelle gehalte. Of Margriet, als daar een verschil in mocht zitten. Ik had natuurlijk voor ik aan Hindergroen begon al begrepen dat ik niet de beoogde doelgroep was en hoe leuk ik Martine ook vind, de meeste verhalen konden mij niet echt boeien. Het zijn leuke, kleine verhaaltjes, maar niet het soort dat bij mij lang blijft hangen. In mijn hoofd las ik ze zoveel mogelijk met een Martine Bijl stemmetje, want ze schrijft overduidelijk net zoals ze praat. Dat maakte het wel leuker, maar nog altijd waren het grotendeels wat suffige verhaaltjes. Althans…. Voor mij. Dat ligt dus niet per se aan Martine, die ik in geen honderd jaar ergens de schuld van zal geven. Vandaar mijn beoordeling van drie in plaats van twee sterren. 

Ik denk dat veel mensen plezier aan deze bundel zullen beleven. Dat zijn waarschijnlijk voornamelijk vrouwen. Martine Bijl weet natuurlijk hoe ze een verhaal moet vertellen, hoe ze het leuk kan opschrijven. Je komt ook wat meer over Martine en haar leven te weten. Vooral haar liefde voor Berend Boudewijn is over de hele linie zeer duidelijk. 

Verdorie !


Hindergroen
Martine Bijl
Uitgeverij Atlas Contact
Prijs: € 14,99

Nico Dijkshoorn: Dijkshoorn

Niet zijn beste...

Het in 2010 verschenen Dijkshoorn is de eerste bundel met columns en verhalen van Nico Dijkshoorn, welke hij voor verschillende media schreef. De kracht van Nico Dijkshoorn is dat hij de kleine dingen in het leven groot maakt. Berichten in de krant, die ieder normaal mens gewoon tot zich neemt, zijn voor hem munitie om te laten zien hoe absurd het leven soms is en hoe vanzelfsprekend wij het allemaal accepteren. Hij geniet van de meest normale zaken die wij nog amper opmerken en maakt daar vervolgens een verslag van in de vorm van een spetterende column of een confronterend verhaal. Het leven onder een enorme vergrootglas en Nico Dijkshoorn kijkt er als geen ander doorheen. Toch is deze eerste bundel niet van hetzelfde niveau als zijn latere boeken. Hij worstelt op het oog nog enigszins met inhoud en vorm en slaat af en toe ook de plank een beetje mis. Dat kan natuurlijk ook te maken hebben met de grote verscheidenheid aan opdrachtgevers. Je schrijft voor De Volkskrant waarschijnlijk toch net even iets anders dan voor Hard Gras, JFK of het culinaire tijdschrift Bouillon.

Ik heb de Rinus Israël en Wim van Hanegem proef erop los gelaten. 

Israël was meteen duidelijk: 
“Dus je wilt een boekie schrijven, als een grote meneer? Waar mensen om kunnen lachen? Nou, dan zou ik het voortaan maar wat korter houden en het wat grappiger maken, want nu vallen ze in slaap. Begrepen? Dijkshoorn? Let je wel een beetje op? Ik probeer je wat bij te brengen hier!”

Van Hanegem was nog duidelijker: 
“Een boekje? Nee, dat soort dingen lees ik niet.”

Natuurlijk valt er best wel wat te genieten in de eerste bundel van Nico Dijkshoorn, met name de verhalen uit Hard Gras en een aantal nog niet eerder gepubliceerde columns. Het is echter wel fijn om te weten dat Dijkshoorn met name het advies van Rinus Israël flink ter harte heeft genomen. Het boek Dijkshoorn kost slechts € 12,50 en voor die prijs zal je er geen buil aan vallen. Al is het maar om de verzameling compleet te maken. 


Dijkshoorn
Nico Dijkshoorn
Uitgeverij Atlas Contact
Prijs: € 12,50

Haruki Murakami: Mannen zonder vrouwen

Verslaafd voor het leven

Haruki Murakami is een zeer begenadigde verteller in een volstrekt eigen stijl. Zijn romans hebben een magische aantrekkingskracht maar vooral in zijn korte verhalen kan hij al zijn talenten ten volle benutten en tentoonstellen. Mannen zonder vrouwen is hierop geen uitzondering. Zoals wel vaker staat de liefde centraal en hoewel alle verhalen op zichzelf staan is er ook een rode draad, zoals dat eigenlijk dwars door bijna al zijn boeken loopt. Liefde, eenzaamheid, muziek, katten en vaak grote hoeveelheden bier. Als je eenmaal een Murakami hebt gelezen ben je doorgaans verslaafd voor het leven en deze bundel is daar weer een nieuw bewijs voor.



Mannen zonder vrouwen
Haruki Murakami
Uitgeverij Atlas Contact
Prijs:  19,99