David Grossman: Het duel

Adembenemende kennismaking

Soms ontdek je bij toeval een auteur waarvan je na het lezen van een van zijn boeken meteen het gevoel krijgt dat hij wel eens kan gaan uitgroeien tot een van je favoriete schrijvers. Het kan natuurlijk ook gebeuren met een ‘zij’, maar in dit geval ging het om een ‘hij’. Het gebeurde bij mij met het verschijnen van de dunne roman Het duel van de Israëlische auteur David Grossman. Een boekje dat je op zich makkelijk over het hoofd kon zien. Er stond een tekening van een pistool op de donkerrode omslag en met mijn nooit verdwenen, bijna kinderlijke liefde voor westerns, pakte ik het op en ging er uiteindelijk mee naar huis. Aangezien ik het al een beetje had doorgebladerd wist ik al dat het geen verhaal was over een mysterieuze revolverheld uit het oude westen. Het bleek een Young Adult roman te zijn en de eerste pagina en achterflap van het boek waren dusdanig dat ik er geen afscheid meer van kon nemen. Liefde op het eerste gezicht, zoals je dat met boeken wel vaker kan hebben. Soms wil dat nog wel eens eindigen in verdriet en spijt, maar in dit geval zou het mij niets verbazen als het een prachtig startschot was van een langdurige en hartstochtelijke relatie.

Ik kende David Grossman uitsluitend van naam. Ik wist dat zijn boeken verschenen bij uitgeverij Cossee en dat was eerlijk gezegd ook de reden dat ik mij nooit in deze auteur heb verdiept. Ik weet dat dit een kwalitatief zeer uitstekende uitgever is, maar de boeken die ze uitbrengen spraken mij gewoon nooit echt aan. Zonder dat ik hier een zinnige verklaring voor kan geven. Noem het dus maar een ongegrond vooroordeel. Het duel zag er echter niet uit als een roman van Cossee en omdat het meteen mijn interesse wist te wekken, keek ik er in dat opzicht verder niet echt kritisch naar. Pas toen ik het uit had ontdekte in de naam van de uitgeverij. Toen was ik echter al verkocht. David Grossman had mij gevangen in een boekje van nauwelijks honderdvijftig pagina’s, dat werkelijk alles heeft wat je van een goede roman mag verwachten. Aansprekende personages, humor, intrige, passie, emotie en bovenal een mooi en goed verteld verhaal.

Het verhaal speelt zich af in het Israël van 1966 en de verteller is de achtentwintigjarige David, die op zijn twaalfde iets heel bijzonders heeft meegemaakt. David. Net als Grossman dus, die in 1982 – toen hij het boek schreef – zelf ook achtentwintig jaar was. Het duel gaat over vriendschap, over hartverscheurende liefde, over het maken van keuzes, over opgroeien en over ouder worden. In het begin doet het heel even een klein beetje denken aan het dagboek van Hendrik Groen en het zou zo maar kunnen dat de auteur van die boeken via David Grossman op dat idee is gekomen. Of is dat te ver gezocht? Feit is dat zijn manier van schrijven een inspiratiebron voor veel andere auteurs kan zijn. Het is vloeiend, makkelijk, luchtig en toch intens en af en toe zeer ontroerend. Na het dichtslaan van deze roman kon ik alleen maar een diepe zucht slaken van spijt. Dat het uit was. Iedere letter gelezen. Sommige zelfs meerdere malen. 

Een onvergetelijk verhaal en voor mij persoonlijk een adembenemende kennismaking met een auteur waarvan ik de komende maanden absoluut meer wil – en zal – gaan lezen. 


Het duel
David Grossman
Uitgeverij Cossee
Prijs: € 16,99

Amy Tintera: Reboot

Kusjes en knuffeltjes

Even vooropgesteld: ik behoor niet tot de doelgroep waar Amy Tintera haar boek Reboot voor schreef. Young Adult. Ik val eerder in de categorie Old(er) Adult. Ondanks dat lees ik graag dit soort boeken. Het eerste deel van De Hongerspelen kreeg ik al voor verschijnen en de serie groeide uit tot een van de leukste die ik ooit heb gelezen. Mijn verwachtingen voor Reboot waren mede daardoor hooggespannen. Ze werden echter slechts gedeeltelijk waargemaakt. Het gegeven is absoluut interessant. In een futuristisch Amerika komen sommige kinderen die overlijden weer tot leven als Reboot. Sterker, sneller en vrijwel onkwetsbaar. Hoe langer ze dood zijn geweest, hoe minder menselijk ze terugkeren. Hoofdpersoon Wren Connolly is met haar 178 minuten de dodelijkste Reboot die er is. Ze heeft nauwelijks nog menselijke emoties en voert de opdrachten van het militaristische HARC genadeloos uit. 

Amerika (en waarschijnlijk ook de rest van de wereld) lijkt niet meer op de huidige maatschappij. Een verschrikkelijk virus heeft om zich heen gegrepen en het ontstaan van Reboots is een van de vele gevolgen. Na een vernietigende oorlog zijn de Reboots de slaven van HARC geworden en ingezet om de orde te handhaven, mensen met het dodelijke virus te elimineren en volwassen Reboots op te sporen en te vermoorden. Wren is de beste die er is en weet al haar opdrachten tot een goed einde te brengen. Daarnaast is het haar taak om nieuwe Reboots te trainen en op te leiden. In alles is ze de beste en vanwege het gebrek aan emoties heeft ze buiten haar werk nauwelijks met iemand contact. De nieuwe Reboot Callum maakt echter iets in haar los en als zijn leven in gevaar komt, besluit Wren om de orders van HARC voor het eerst te negeren. 

In een hoog tempo knalt het verhaal uit de startblokken en sleurt het de lezer mee in een wereld die door armoede en geweld wordt overheerst. In niet al te lange hoofdstukken zet Tintera alles echter duidelijk neer en snap je direct hoe alle verhoudingen liggen. Ondanks haar ongevoeligheid en dodelijke precisie bij het uitvoeren van haar opdrachten, krijg je al snel sympathie voor de jonge Wren. Ruim over de helft begint het verhaal echter te kantelen. Plotseling blijkt Wren een emotioneel wrak vol met emoties en gevoelens en lijkt het boek een romantische knuffelroman te worden waarin om de twaalf regels even gekust moet worden. Kusje op de lippen, in de nek, op de wang. Snelle omhelzingen, warme gevoelens. Blozende wangen, vlinders in de buik, emotionele achtbanen en heel veel in elkaar gevlochten vingers. Waar is die dodelijke Reboot gebleven? Binnen een paar pagina’s is ze omgetoverd in een klein en onzeker blond meisje dat geheel afhankelijk is van de nog vrijwel menselijke Callum, die slechts tweeëntwintig minuten dood is geweest. Een bakvisje, een stotterende puber die niet weet wat ze moet doen en geen enkele beslissing meer durft te nemen. Onzeker is over haar lichaam en volop twijfelt over de toekomst. Plotseling groeit Callum uit tot de leider van de twee die de beslissingen neemt en ervoor zorgt dat de twee vluchtelingen weten te overleven.

Amy Tintera: wat doe je nou? Wegzakken naar oeroude clichés? Met Wren Connolly creëer je een sterke vrouw en dan laat je haar vervolgens weer volledig overrompelen door een jongen met een leuke glimlach. Ach… misschien ligt het wel aan mij en vinden de vrouwelijke YA-lezers het geweldig. Valt het hun misschien niet eens op of vinden ze het juist heel erg romantisch. Voor mij deed het echter afbreuk aan het verhaal, dat uitstekend begon en vervolgens met ieder knuffeltje minder werd. In de laatste vier hoofdstukken komt alles in een enorme stroomversnelling terecht. De mooie en gedetailleerde opbouw van de start van het boek is inmiddels volledig verdwenen en laat een wat onbevredigend gevoel achter. 

In z’n totaliteit is Reboot een aardig boek, maar na het dichtslaan besef je tevens overduidelijk dat er veel meer in had gezeten. Maar goed… kusje er op en hopen dat Amy Tintera voor het vertellen van het vervolg wat langer haar tijd neemt. 


Reboot
Amy Tintera
Uitgeverij Van Goor
Prijs: € 15,00

James Patterson: Heksenjacht

Meisje van de slager

Het valt niet mee als nietsvermoedende liefhebber van boeken. Je ziet iets met een leuk kafje, wordt een beetje verliefd, bladert het even door en denkt dat het misschien wel iets kan zijn. Weet jij veel! Je doet feitelijk maar wat. In de hoop dat de desbetreffende auteur zijn werk heeft gedaan en een leuk, mooi, spannend of in ieder geval boeiend verhaal heeft geschreven. Dat is toch het minste wat je mag verwachten. Vooral als het om een bekende auteur gaat. Helaas. James Patterson dacht dat hij wel een spannende serie voor de jeugd kon schrijven, maar slaat de plank mijns inziens lelijk mis. Niets geen Hongerspelen of Divergent. 

Het is bekend dat Patterson veel van ‘zijn’ boeken niet zelf schrijft maar een co-auteur gebruikt. In dit geval is hij mogelijk vergeten om iemand in te huren die ook daadwerkelijk schrijven kan. Gabrielle Charbonnet? Zijn buurvrouw? De postbode? Het meisje achter de toonbank van de plaatselijke slager? De spanning ontbreekt vrijwel volledig en het verhaal is stroperig en vliegt soms werkelijk alle kanten op. Behalve de juiste. Dit is nog maar het eerste deel. ’s Nachts lig ik zwetend wakker van het idee dat er ook nog twee andere boeken in deze serie te krijgen zijn. Allebei geschreven door andere co-auteurs. Hoeveel meisjes werken er wel niet bij die slager? 


Heks & Tovenaar # 1: Heksenjacht
James Patterson
Uitgeverij Cargo
Prijs: € 10,00

John Green: Paper Towns

Roadtripje

Met een diepe zucht sloeg ik Paper Towns dicht. Omdat het zo spannend was? Ontroerend? Meeslepend?
Nee... omdat ik blij was dat ik het uit had!

Paper Towns is geen slecht boek, zeker niet. Het begin - of eigenlijk de eerste helft - is absoluut goed en uiterst vermakelijk. Daarna volgen echter vele pagina's waar je jezelf doorheen moet sleuren en moeite moet doen om het boek niet aan de kant te leggen. Pas tegen het eind begint het dan weer interessant te worden met een leuke roadtrip welke echter veel te snel voorbij gaat. Misschien wel het leukste deel van het verhaal, welke je al vanaf het begin ziet aankomen, krijgt in het boek te weinig ruimte. Ontzettend jammer, want het had van Paper Towns een klassieker kunnen maken terwijl het nu gewoon een middelmatig jeugdboek is. Het einde is ook een beetje een tegenvaller. Geen verrassingen, geen ontroering zoals in Een weeffout in onze sterren. Slechts de opluchting dat je het einde van het verhaal hebt weten te halen.


Paper Towns
John Green
Uitgeverij Lemniscaat
Prijs: € 18,95