Tegenvallend
Het thema van Anna is niet zo heel origineel. Het 13-jarige meisje staat er met haar vijf jaar jongere broertje Astor alleen voor als alle volwassenen zijn overleden aan een mysterieuze ziekte. In het (recente) verleden hebben meer auteurs voor deze invalshoek gekozen. Het gaat om de uitwerking en daarin schiet Niccolo Ammaniti over de hele linie tekort. De eerste dertig pagina’s van Anna zijn veelbelovend maar daarna ligt er een grauwe deken van middelmaat over het verhaal . Teleurstellend als je weet dat Ammaniti veel beter kan.
De interactie tussen Anna en Astor komt niet echt tot leven en hoewel er een duidelijke boodschap door het hele boek heenloopt is het snel duidelijk dat het verhaal op de helft al op een dood spoor is beland. Het slot is tegenvallend en vrij abrupt. Natuurlijk is het mooi geschreven, dat is wel toevertrouwd aan deze Italiaanse auteur. Het is alleen niet genoeg om er ook een boeiend en meeslepend boek van te maken.
Anna
Niccolo Ammaniti
Uitgeverij Lebowski
Prijs: € 19,99
Een ferme stap vooruit
Piep zei de muis is het tweede boek van M.J. Arlidge over inspecteur Helen Grace. Het is tevens een ferme stamp vooruit ten opzichte van zijn debuut, Iene Miene Mutte. Qua spanning, tempo en manier van vertellen ontlopen ze elkaar niet veel, maar het geheel is nu wel beter in balans. Auteur en personages zitten wat beter in hun vel en ook het geheel is meer doordacht. De slordigheden van het debuut zijn grotendeels verdwenen. Het verhaal zit goed in elkaar en bevat ook zeker een aantal originele vondsten. De problemen die Grace heeft met de pers en het politieke gekonkel binnen het politiekorps komen soms wat geforceerd over. De spanning heeft echter altijd de overhand en ook de plot zit nu goed in elkaar. In z’n totaliteit is dit een uitstekende thriller en lijkt Helen Grace klaar om zich definitief te vestigen aan de top van de vrouwelijke inspecteurs binnen het thrillerlandschap.
Piep zei de muis
M.J. Arlidge
Uitgeverij De Boekerij
Prijs: € 19,99
Veelbelovend debuut
Iene Miene Mutte is het eerste boek van M.J. Arlidge over inspecteur Helen Grace van de politie in het Engelse Southampton. Aan alles merk je dat de auteur die hier debuteert al behoorlijk wat ervaring heeft. Al meer vijftien jaar schrijft hij voor verschillende Britse misdaadseries en het is dan ook geen verrassing dat Iene Miene Mutte zeer filmisch is geschreven. Korte hoofdstukken, beeldende scenes en karakters die in zeer korte tijd toch vrij helder worden neergezet. Het verhaal zit goed in elkaar en met veel vaart verteld, al zijn er ook wel wat schoonheidsfoutjes te ontdekken. Het cliché van de getraumatiseerde inspecteur bijvoorbeeld, dat je al in zoveel andere thrillers tegenkomt. Daarnaast duwt de auteur de andere hoofdpersonen wel heel veel privéproblemen in de schoenen. Het is hem echter vergeven want over de hele linie is het een zeer spannend verhaal met een aardige ontknoping. De vertaling rammelt af en toe een beetje maar over de hele linie is het een veelbelovend debuut.
Iene Miene Mutte
M.J. Arlidge
Uitgeverij De Boekerij
Prijs: € 7,50
Een ijzersterke thriller
Ik had nog nooit van John Verdon gehoord toen ik aan Laat de duivel rusten begon. Het derde boek in een serie van deze Amerikaanse auteur over de gepensioneerde rechercheur Dave Gurney. Boeken over seriemoordenaars zijn er in alle soorten en maten en het is niet altijd makkelijk om daar nog enige originaliteit in te vinden. Verdon heeft mij echter weten te verrassen en creëerde daarnaast met zijn hoofdpersoon een zeer interessante toevoeging aan het groeiende leger van rechercheurs die de thrillerwereld al rijk is. Hoewel John Verdon absoluut een geheel eigen stijl heeft, deed hij mij in zijn manier van vertellen heel erg denken aan Michael Connelly. Het tempo, de manier waarop het verhaal zich gaandeweg ontwikkeld. Met een soort rust en zelfvertrouwen die ik tot voor kort altijd als een karakteristieke eigenschap van Connelly zag.
John Verdon bezit die zeldzame klasse echter ook. Een openbaring. Waarom ontdekte ik deze auteur pas met zijn derde boek, terwijl nummer vier inmiddels ook al is verschenen? Laat de duivel rusten is spannend, zit uitstekend in elkaar, bevat af en toe de humor die een goede thriller nodig. Verdon weet de lezer ook herhaaldelijk op het verkeerde been te zetten. Niet alleen op de beslissende momenten binnen het verhaal, maar vooral in de aanloop naar belangrijke momenten. Hij laat de lezer steeds een beetje twijfelen aan de dingen die hij dacht te weten. Het zorgt ervoor dat je tijdens het lezen niet kan verslappen en je aandacht steeds bij het grotere plaatje moet houden.
Hoofdpersoon Dave Gurney is een verrijking voor de thrillerwereld. Een rechercheur van vlees en bloed. Een man met een sterk karakter, enorme vaardigheden maar ook met twijfels en onzekerheden. Niet de onfeilbare held die je vaak in thrillers ziet maar ook niet de getroebleerde speurder met een drankprobleem of psychische problemen. Een totaal gebrek aan clichés en daarmee bijna een verademing binnen dit genre.
Laat de duivel rusten is een ijzersterke thriller van een auteur die het verdiend om gelezen te worden.
Laat de duivel rusten
John Verdon
Uitgeverij De Boekerij
€ 19,95
Jarenlang las ik voornamelijk thrillers totdat ik in december 2001 besloot om eindelijk eens te beginnen aan de boeken van Tolkien. Ze waren net weer opnieuw uitgebracht door uitgeverij Het Spectrum in zwart/grijze uitvoeringen en hoewel ik mij ook de witte edities nog kon herinneren, had ik nooit eerder de behoefte gehad ze te lezen. Ik had niets met fantasy en ook de naam van Tolkien had geen magische klank voor mij. Waarom ik dan toch de kriebel had om aan De Hobbit te beginnen kan ik eerlijk gezegd niet meer voor de geest halen. Feit is echter dat er een compleet nieuwe wereld voor mij open ging en dat ik vanaf de eerste pagina’s verslaafd was aan het universum waarmee Tolkien mij liet kennismaken. De Hobbit staat nog altijd hoog in de top vijf van beste boeken die ik ooit heb gelezen en hoewel In de Ban van de Ring mij een stuk minder kon bekoren, was ik vastbesloten om meer fantasy te gaan lezen.
Heel 2002 en een groot deel van 2003 stond voor mij in het teken van dit voor mij nieuwe genre. De Boeken van de Zieners van Robin Hobb lieten mij werkelijk perplex staan, waarna De Kronieken van LonTobyn van David B. Coe aan de beurt kwamen. Duidelijk minder dan De Hobbit en Robin Hobb, maar goed genoeg om mij verder te laten spitten in de vruchtbare akkers van de fantasy. Ik ontdekte Terry Goodkind en las zeven delen van De Wetten van de Magie, om vervolgens terecht te komen bij De Kronieken van de Drenai van David Gemmell. Met ingehouden adem las ik de avonturen van Waylander, Druss de Bijlvechter, Skilgannon de Verdoemde en nog veel meer helden en schurken die moeiteloos uit de pen van de auteur leken te vloeien. Vervolgens was Raymond E. Feist aan de beurt die mij echter slechts zelden wist te bekoren, maar dankzij Tad Williams, C.S. Friedman, Juliet Marillier, Garth Nix en Elisabeth Haydon kwam ik al snel weer op het juiste spoor.
In de jaren daarna ontdekte ik nog heel veel uitstekende auteurs en mag ik de fantasy inmiddels met overtuiging mijn meest favoriete genre noemen. George R.R. Martin verbijsterde mij met zijn prachtige wereld, aansprekende personages en politieke intriges. David Eddings wist mij juist weer te raken met zijn eenvoud en vloeiende schrijfstijl terwijl Sara Douglass een speciaal plekje heeft in mijn lezershart dankzij de zeer verslavende Saga van Axis. Stan Nicholls wist mij met zijn boeken over de Orcs meerdere keren aan het lachen te krijgen terwijl Joe Abercrombie met zijn boeken over Logen Negenvinger bewees dat hij misschien wel de natuurlijke erfgenaam is van David Gemmell.
De Hobbit heeft mijn lezerswereld veertien jaar geleden behoorlijk op z’n kop gezet. Waar ik tot die tijd altijd dacht dat het bij dit soort boeken om slappe sprookjes ging en flauwe verhalen over elfen en draken, bleek het in werkelijkheid een zeer rijke voedingsbodem voor zeer spannende en uiterst originele verhalen te zijn. Compleet nieuwe werelden werden op zeer overtuigende wijze neergezet waarin de magische elementen doorgaans heel subtiel en uiterst geloofwaardig werden opgevoerd. Met Game Of Thrones heeft de fantasy inmiddels een zeer groot televisiepubliek weten te bereiken, maar ik kan iedereen garanderen dat - zoals wel vaker - de boeken nog veel beter zijn dan alles wat je op het (beeld)scherm te zien krijgt. Ik ben blij dat ik jaren geleden de stap heb genomen om te beginnen aan De Hobbit, want ik durf er niet aan te denken wat voor een prachtige boeken ik anders allemaal had gemist.
Eén van de allerbeste sportboeken ooit
Als Ajax-fan heb ik de carrière van Wim Kieft altijd gevolgd. Ik begreep goed dat hij vertrok toen bleek dat een jonge Marco van Basten en een gretige Johnny Bosman hem voorbij leken te streven. Hij vervolgde zijn voetballeven in Italië wat toentertijd niet zo makkelijk te volgen was. Er was nog geen Fox en op Studio Sport was nauwelijks aandacht (of geld) voor de buitenlandse competities. Jaren later werd Kieft een cultheld tijdens het EK in Duitsland en vergaf ik hem al snel de overstap naar Eindhoven.
Het boek Kieft is schokkend als je - zoals ik - niet wist dat Wim Kieft financieel helemaal aan de grond zat en zwaar verslaafd was aan drank en drugs. Zo rock 'n roll was Kieft namelijk niet, maar stille waters hebben duidelijk diepe gronden. Michael van Egmond beschrijft op integere en confronterende wijze de teloorgang van een geweldige spits, maar brengt ook de wederopstanding fraai in beeld. Kieft zal altijd moeten blijven knokken om zijn demonen op afstand te houden en geeft de lezer een zeer intieme blik op zijn leven tot op dit moment. Het verhaal is niet fraai en bij vlagen zelfs keihard. Ook het voetbal komt ruimschoots aan bod al is het na het lezen van dit boek al snel duidelijk dat Wim Kieft zijn eigen loopbaan niet zo heel bijzonder vind. Dat hij vanwege zijn eigen onzekerheid nooit echt van zijn avontuur in Italië heeft genoten. Dat hij een hekel had aan bepaalde voetballers, zoals Hans van Breukelen en Ruud Krol. Auteur en voetballer hebben het niet mooier gemaakt dan het is, maar juist in die absolute eerlijkheid ligt de pure schoonheid die Kieft op het voetbalveld zo bewonderde in spelers als Marco van Basten en Diego Maradonna. Het boek Kieft is één van de allerbeste sportboeken ooit geschreven en laat zien dat de wereld van een voetballer niet altijd over rozen gaat. Wim Kieft heeft altijd mijn sympathie gehad, omdat hij een fantastische spits was met een goede uitstraling. Geen kapsones, een man die zich niet boven de rest verheven voelde, alleen maar omdat hij aardig tegen een balletje kon trappen. Na het lezen van dit boek is hij alleen nog maar in mijn achting gestegen. Niet vanwege zijn verslavingen, maar wel omdat hij het allemaal heeft verteld en alleen zichzelf de schuld heeft gegeven.
Het maakt van Kieft een boek dat je gelezen moét hebben. Of je nou een fan bent of niet...
Kieft
Michel van Egmond
Uitgeverij VI Boeken
Prijs: 19,99
Roadtripje
Met een diepe zucht sloeg ik Paper Towns dicht. Omdat het zo spannend was? Ontroerend? Meeslepend?
Nee... omdat ik blij was dat ik het uit had!
Paper Towns is geen slecht boek, zeker niet. Het begin - of eigenlijk de eerste helft - is absoluut goed en uiterst vermakelijk. Daarna volgen echter vele pagina's waar je jezelf doorheen moet sleuren en moeite moet doen om het boek niet aan de kant te leggen. Pas tegen het eind begint het dan weer interessant te worden met een leuke roadtrip welke echter veel te snel voorbij gaat. Misschien wel het leukste deel van het verhaal, welke je al vanaf het begin ziet aankomen, krijgt in het boek te weinig ruimte. Ontzettend jammer, want het had van Paper Towns een klassieker kunnen maken terwijl het nu gewoon een middelmatig jeugdboek is. Het einde is ook een beetje een tegenvaller. Geen verrassingen, geen ontroering zoals in Een weeffout in onze sterren. Slechts de opluchting dat je het einde van het verhaal hebt weten te halen.
Paper Towns
John Green
Uitgeverij Lemniscaat
Prijs: € 18,95
